« قطعه‌یی از رمان «نام‌ناپذیر» نوشته‌ی ساموئل بکت | Main | چرخ كه بخورد، پيچ مي‌زند چشم‌هام / مهدی نوید »

پینگ / ساموئل بکت / ترجمه‌ی مهدی نوید

كاملاً شناخته شده، كاملاً سفید، بدن لخت سفید، یك یارد ایستاده، پاها متصل، انگار دوخته شده. گرماىِ ملایم، كفِ سفید اتاق، یك یاردِ مربع، هرگز دیده نشده. دیوارهاىِ سفید، یك در دو یارد، سقفِ سفید، یك یاردِ مربع، هرگز دیده نشده. بدنِ لختِ سفید ایستاده، فقط چشم‏ها، فقط همین. ردهاى محو، خاكسترى كم‏رنگ نزدیك به سفید. دست‏ها آویزان، كفِ دست‏ها جلو، پاهاى سفید، پاشنه‏ها كنار هم، گوشه راست. گرماىِ ملایم، صفحه‏هاى سفید، سفید درخشان، بدنِ لختِ سفید ایستاده، پینگ ایستاده جاى دیگر.

ردهاى محو، نشانه‏هاى بى‏معنا، خاكسترى كم‏رنگ نزدیك به سفید. بدن لخت سفید ایستاده، سفیدِ سفید، نامریى. فقط چشم‏ها، آبىِ كم‏رنگِ نزدیك به سفید، فقط همین. چشم‏هاىِ مغرورِ سر، آبى كم‏رنگ نزدیك به سفید، درونِ سكوت. زمزمه‏هاى كوتاه، فقط همین، تقریباً هرگز، كامل شناخته شده. ردهاى محو، نشانه‏ها بى‏معنا، خاكسترى كم‏رنگ نزدیك به سفید. پاها متصل، انگار دوخته شده، پاشنه‏ها كنار هم، گوشه راست. ردهاى تنها، نه كاملاً متمایل به سیاه، خاكسترىِ كم رنگِ نزدیك به سفیدِ سفید. گرماى ملایم، دیوارهاى سفید، سفید درخشان، یك در دو یارد. بدن لخت سفید، یك یارد ایستاده، پینگ ایستاده جاى دیگر. ردهاى محو، نشانه‏ها بى‏معنا، خاكسترى كم‏رنگ نزدیك به سفید. پاهاى سفید، انگشتان پا متصل، انگار دوخته شده، پاشنه‏ها كنار هم، گوشه راست، نامریى. چشم‏ها، تنها، نه كاملاً متمایل به آبى، آبى كم‏رنگ نزدیك به سفید. زمزمه، فقط همین، تقریباً هرگز، شاید تنها یك لحظه هم نه. متمایل به قرمز، فقط همین، بدن لخت سفید، یك یارد ایستاده، سفید سفید، نامریى. كاملاً سفید. كاملاً شناخته شده، زمزمه‏ها، فقط همین، تقریباً هرگز. همیشه كاملاً همان قدر شناخته شده. گرماىِ ملایم، دست‏ها آویزان، كف دست‏ها جلو، سفیدِ سفید نامریى. بدنِ لخت سفید ایستاده، پینگ، فقط همین. تقریباً هرگز. شاید یك لحظه غیرِ عادى، چشم‏هاى مغرور سر جلو ایستاده، آبى كم‏رنگِ نزدیك به سفید، زمزمه پینگ، سكوت پینگ. سوراخ چشم‏ها، آبىِ كم‏رنگ نزدیك به سفید، دهان، درزى سفید، هر كدام ردى خاكسترى، نشانه‏هاى محو، بى‏معنا، خاكسترى كم رنگ نزدیك به سفید. گرماى ملایم، كاملاً شناخته شده، كاملاً سفید، صفحه‏ها، متلاقى، نامریى. زمزمه پینگ، فقط همین، شاید یك لحظه تقریباً هرگز معنایى به یاد نیاید، تقریباً هرگز. پاهاى سفید. انگشتانِ پا متصل، انگار دوخته شده، پاشنه‏ها كنار هم، گوشه راست، پینگ، بى‏صدا جاى دیگر. دست‏هاى آویزان، كفِ دست‏ها جلو، پاها متصل، انگار دوخته شده، سرِ مغرور، سوراخ چشم‏ها جلو ایستاده، آبى كم رنگ نزدیك به سفید، درون سكوت. پینگ جایى دیگر، همیشه آنجا، ولى نه آنقدر شناخته شده. سوراخ چشم‏ها، آبى كم رنگ، نه كاملاً متمایل به آبى، آبى كم رنگ نزدیك به سفید، تنها رنگى كه جلو ایستاده. كاملاً سفید، كاملاً شناخته شده، صفحه‏هاى سفید، سفید درخشان، زمزمه پینگ، فقط همین، تقریباً هرگز یك لحظه آنى به یاد نیاید، تقریباً هرگز. بدنِ لخت سفید، یك یارد ایستاده، پینگ ایستاده جاى دیگر، سفیدِ سفید، نامرئى، قلب، تنفس، بى‏صدا. فقط چشم‏ها متمایل به آبى، آبى كم‏رنگِ نزدیك به سفید، ایستاده جلو، تنها رنگ، نه كاملاً تنها، صفحه‏ها، متلاقى، نامریى، فقط سفیدِ درخشان، بیكران، ولى ناشناخته. بینى، گوش‏ها، سوراخ‏هاى سفید، دهان، درزى سفید، انگار دوخته شده، نامرئى، زمزمه پینگ، فقط همین، تقریباً هرگز، همیشه یك لحظه هم آنقدر شناخته شده، متمایل به قرمز، فقط همین، بدنِ لختِ سفید، یك یارد ایستاده، نامرئى، كاملاً شناخته شده، خارج از محدوده، پینگ شاید یك لحظه، ماهیتى با تصویر هم زمان، آبى كم‏رنگ‏تر و سفید در باد، سقف سفید، سفید درخشان، یك یاردِ مربع، هرگز دید نشده، پینگ شاید یك لحظه غیرعادى، سكوت پینگ. ردهاى تنها، نه كاملاً متمایل به خاكسترى پررنگ، نشانه‏هاى محو، بى‏معنا، خاكسترى كم‏رنگ نزدیك به سفید، همیشه همان. پینگ شاید یك لحظه، نه فقط با تصویر، همیشه همان، هم‏زمان كمى كم‏تر از آن‏كه به یاد بیاید، تقریباً هرگز، سكوت پینگ. متمایل به قرمز، فقط همین، ناخن‏ها افتاده، سفید، موهاى بلند، سفید، نامریى، آن طرف افتاده، شكاف‏هاى سفید، نامریى، سفیدِ یكنواخت، مانندِ گوشت، پاره‏شده كهنگى، متمایل به قرمز، فقط همین. تصویر پینگ، فقط همین، یك لحظه آنى آبى و سفید در باد. سر مغرور، بینى، گوش‏ها، سوراخِ‏هاى سفید، دهان، شكاف‏هاى سفید، انگار دوخته شده، آن‏طرف فقط چشم‏ها جلو ایستاده، متمایل به آبى، آبى كم‏رنگِ نزدیك به سفید، تنها رنگ، كاملاً تنها، گرماىِ ملایم، صفحه‏هاى سفید، سفید درخشان، فقط سفید درخشان، بیكران ولى ناشناخته. پینگ، فقط همین، تقریباً هرگز، یك لحظه ماهیتى با تصویر هم‏زمان، آبى كم‏رنگ‏تر و سفید در باد، ردهاىِ محو، خاكسترى كم‏رنگ، سوراخ چشم‏ها جلو ایستاده، آبى كم رنگِ نزدیك به سفید، پینگ یك معنا، فقط همین، تقریباً هرگز، سكوت پینگ. لختِ سفید، یك یارد ایستاده، پینگ، جاى دیگر بى‏صدا ایستاده، پاها متصل، انگار دوخته شده، پاشنه‏ها كنار هم، گوشه راست، دست‏ها آویزان، كف دست‏ها جلو، سرِ مغرور، سوراخ چشم‏ها جلو ایستاده، آبى كم رنگ نزدیك به سفید، درون سكوت. پینگ جاى دیگر، همیشه آن‏جا، ولى ناشناخته. پینگ شاید یك لحظه نه فقط با تصویر هم‏زمان، چشمى كمى روشن‏تر، سیاه و سفید، نیمه بسته، به هم بستنِ ملتسمانه طولانى، كه به یاد نیاید، تقریباً هرگز. دور از درخشش زمان، كاملاً سفید، سفیدتر كاملاً از كهنگى، درخشش پینگ، دیوارهاى سفید، سفید درخشان، بى‏ردى، سوارخ چشم‏ها، آبى كم‏رنگِ نزدیك به سفید، آخرین رنگ پینگ، آن طرف سفید. پینگ آخرین جاى دیگر ایستاده، پاها متصل، انگار دوخته شده، پاشنه‏ها كنار هم، گوشه راست، دست‏ها آویزان، كفِ دست‏ها جلو، سرِ مغرور، سفیدى چشم‏ها، نامریى، جلوى آن طرف ایستاده. متمایل به قرمز، فقط همین. یك یارد، نامریى، سفید لخت، كاملاً شناخته شده، خارج از محدوده، سقف سفید، هرگز دیده نشده، پینگِ كهنه، فقط همین، شاید یك لحظه، معنایى، ماهیتى، آبى و سفید در باد، به یاد نیاید، از این به بعد هرگز. صفحه‏هاى سفید، بى ردى، سفید درخشان، فقط سفید درخشان، بیكران. ولى ناشناخته. گرماى ملایم، كاملاً شناخته شده، كاملاً سفید، قلب، نفس، بى‏صدا، سرِ مغرور، سفیدى چشم‏ها، ایستاده جلو،پینگِ كهنه، آخرین زمزمه، یك لحظه، شاید نه، تنها بى‏فروغى چشم، سیاه و سفید، نیمه بسته، به هم بستنِ ملتمسانه طولانى، سكوتِ پینگ، پایان پینگ.

این ترجمه اول‌بار در شماره‌ی 20 مجله‌ی کارنامه، تیرماهِ 1380، منتشر شده است.